البته این تعبیری است نقل به مضمون از عبارتی كه در جاهای مختلف گفته است. برای دیداری یا برای آموزشی رفته بود به مركز حفظ و اشاعه. آنجا مركزی بود كه جمعی از بااستعدادترین و بهترین موزیسین‌های جوان به همراه تعدادی از بهترین حافظان موسیقی اصیل ایرانی گرد هم آمده بودند. آنجا به دیدار دكتر داریوش صفوت می‌رود و لابد به گلایه‌ای از كسانی كه نوع آوازخوانی حماسی‌اش را دور از آنچه باید باشد می‌پنداشتند آواز خواند یا قبل از آن هم خوانده بود و دكتر شنیده بود كه می‌دانست نوع آوازش با حالتی حماسی است و آنجا گفته بود كه در صدای تو دندانه‌ها و آكسانت‌هایی است كه جنس آواز تو را متمایز می‌كند. در تمام عمرت از این دندانه‌ها محافظت كن. نگذار فضای غالب در آواز ایرانی دندانه‌های صدای تو را حذف كند كه صدای تو هم نرم شود مثل همه آوازهای دیگر. این نوع آوازخوانی در تاریخ آواز ما بوده اما به مرور تغییر كرده و رسیده به آنچه الان هست. اینها هم البته نقل به مضمون است از آنچه استاد دكتر صفوت گفته بود حالا هم در 80سالگی تایید می‌كند آنچه را كه به شاگردش گفته بود. استاد ناظری بعدا می‌رود پیش استاد نورعلی‌خان برومند و موضوع را به او هم می‌گوید. الان خیلی‌ها می‌دانند و آن موقع هم می‌دانستند كه این دو چهره بزرگ موسیقی ایرانی رابطه چندان حسنه‌ای با یكدیگر نداشتند اما نورعلی‌خان به ایشان می‌گوید: دكتر صفوت حرفی را به تو گفته است كه اگر در ده‌ها دانشگاه می‌رفتی كسی چنین حرفی را نمی‌دانست كه به تو بگوید. درست است آنچه كه او گفته. صدای خاصت را نگهدار. دكتر صفوت یك چیز دیگر هم گفته بود. پرسیده بود: اسمت چیست؟ پاسخ شنیده بود: شهرام ناظری. گفت: پس شهرام باقی بمان.