مخلفات

مخلفات

مینی مال ،داستان و آرشیو مطالب نشریات

بعد از عمري يك ميني مال

دوستي مرا بر سر شوق آورده است كه ميني مالي تازه بنويسم. شايد براي اين انگيزه تكميلي: اثبات زنده بودنم.

می آیی و می روی

آمدی و دیدی ماشینت تمیز تمیز است، سوار شدی و مرا که آنجا گوشه ای ایستاده بودم ندیدی و رفتی. بعد از تو تا یک ساعت به هیچ ماشینی اجازه ندادم در جای تو پارک کند. دلم می گفت برمی گردی و برنگشتی. یک بار تا ته خیابان رفتم اما نیامده بودی و وقتی برگشتم جای پارکت پر شده بود. روزهای بعد اصلا تعجب نکردی که در آن خیابان شلوغ، هر روز یک جای خالی برای تو وجود دارد. پارک کردی، پیاده شدی و از پله های جلوی ساختمان بالا رفتی و جلوی آسانسور ایستادی و دکمه ای را فشار دادی. یک روز بعد از تو دویدم. چراغ بالای آسانسور روی طبقه هفت متوقف شده بود. دل تو دلم نبود وقتی برگه در دست در آسانسور ایستاده بودم و آسانسور در طبق هفتم ایستاد و در باز شد. پشت در بسته نوشته شده بود: دکتر شایسته-متخصص قلب. روزی که قلبم را معاینه می کردی هم متوجه نشدی که مرا کجا دیده ای و من همان هستم که هر روز به تو نگاه می کنم تا تو از پیچ سر خیابان به سمت بالا بپیچی. حتی متوجه نمی شوی که چرا ماشین تو هر روز تمیز است و زیر برف پاک کن ماشینت برگه جریمه پارک نیست.

+نوشته شده در یکشنبه بیست و هشتم شهریور 1389ساعت10:10توسط آرش نصیری | |

برای افشین قطبی

برای آنکه کسی فکر نکند خدای ناکرده مرده ام یادداشتی را که پنج شنبه ۲۳ اردی بهشت در روزنامه تهران امروز، به قول آنها پيرامون روابط تيره و تار افشين قطبي و خبرنگاران در ماه‌هاي اخير نوشته ام را در وبلاگم می گذارم. من فوتبال نویس نیستم و این یادداشت را همینطوری نوشته ام. همینطوری و دلی.در آنچه چاپ شد چند ایراد چاپی وجود داشت که ایراد تیتر را درست کردم.

پيرامون روابط تيره و تار افشين قطبي و خبرنگاران در ماه‌هاي اخير
سرمربيگري تيم‌ملي و حضرت حافظ

آرش نصيري: «حافظ حافظه‌ تاريخي ماست.» اين جمله را دكتر بها‌‌ءالدين خرمشاهي حافظ‌شناس معروف گفته است و شده است يك عبارت مهم در آنچه حافظ بود و آنچه ما هستيم. معلوم نيست اين جمله چه ارتباطي با آنچه ما مي‌خواهيم درباره سرمربي تيم‌ملي بگوييم دارد اما همين‌قدر مربوط است كه ما حافظه تاريخي نداريم. نسل ما كساني كه حدود 40 سالگي يا قبل و بعد آن هستند لحظات زيادي را در باب سرمربيان مختلف تيم‌ملي به ياد دارد كه اگر حافظه تاريخي داشت و يكبار حتي فقط در ذهن خودش و نه روي كاغذ يا پشت تريبون جايي، فقط در ذهن خود آنچه را كه اتفاق افتاد مرور مي‌كرد به نكاتي مي‌رسيد كه جالب است و آنجا اگر منصف بود در حالي كه خودش نگاه مي‌كرد مي‌گفت: عجب!

براي افشين قطبي اتفاق‌هايي مي‌‌افتد كه براي همه افتاده است. گيرم كه او هم اشتباهاتي كرده است كه به‌هرحال قاعدتا بايد عواقبي داشته باشد اما اينها را از قبل هم داشت و چيزي نبود كه حالا به كاراكترش اضافه شده باشد. افشين قطبي هم مثل همان قبلي‌ها بود كه با سلام و صلوات و من بميرم تو بميري مي‌آيند و بعد بنابر تنوع‌طلبي و خستگي‌ها فاقد هر آنچه مي‌شوند كه دارند و داراي خيلي از چيزهايي كه ندارند. او يك غريبه بود در فوتبال ما. غريبه‌اي البته آشنا اما اين خصلت ما، همه ما، با پيري چون پرويزخاني دهداري هم همان كاري را كرد كه با جوان‌ترها كرده است.
95 درصد فوتبال‌نويسان ما احتمالا در دوراني كه همگان بسيج شده بودند تا پيرمرد سليم‌النفس بزرگوار و اسطوره‌اي مثل پرويزخان را از لاك تنهايي‌اش به درآورند را به ياد ندارند. سخت بود راضي كردن پيرمرد به آمدن در ميدان فوتبال كه البته آن موقع – مثلا- حرفه‌اي هم نبود. آمد همه كار كرد. نسل جديدي از فوتباليست‌ها را آورد كه عابدزاده و قايقران و نادر محمدخاني و زرينچه و نامجومطلق و باوي و ديگران از جمله‌اند و ايرادي نداشت جز آنكه درست بود و درستكار اما وقتي مي‌رفت در آخرين روزها همان‌ها كه آنقدر لي‌لي به لالايش گذاشته و خصلت‌‌هايي را كه داشت چندبرابر كرده و او را تا عرش‌اعلا برده بودند كاري كردند كه تماشاگران بي‌حافظه تاريخي هرجا كه مي‌رفت او را دور مي‌كردند و شيشه‌‌هاي خانه‌اش را مي‌شكستند او كاري نداشت جز آنكه يك اسطوره‌ اخلاق و درستكاري بود و فوتبال را ، فرهنگ آن را و زيبايي‌ها و زشتي‌هاي آن را و تاكتيك‌ها و تكنيك‌هايش را مي‌شناخت و با اين حال رفته بود در لاك تنهايي خودش و خودش بود با خاطراتش از يك فوتبال سالم و پاك و آدم‌هايي پاك‌تر اما روزنامه‌‌نگاران پوپوليست كه به نداشتن حافظه تار يخي ملت ما تكيه مي‌كنند و خودشان و مخاطبان خودشان را طوري بار آورده‌اند كه با يك غوره سردي‌شان مي‌كند و با يك مويز گرمي‌شان، بعد از آنكه اقدامات استاد در حد انتظارشان نبود و با عادت‌هاي عاميانه‌شان درافتاده بود به خيابان داد سخن دادند و قلم را در دست چرخاندند كه انگار نه انگار آنها همان‌هايي هستند كه آن صفت‌ها را به او نسبت مي‌دادند و انگار پيرمرد در اين همه سال نه به فوتبال كه به كلم‌فروشي اشتغال داشت و اشتباهي سر از سرمربيگري تيم‌ملي درآورده بود. پيرمرد دلشكسته نابود رفت. نابود. وقتي كه ديگر معلوم بود كه مدت‌هاست كه مرده بر جنازه‌اش اشك ريختند. اين مال وقتي بود كه ديگران آمده بودند بر سرمربيگري تيم‌ملي و آنها هم درگيري مسائلي ديگر شده بودند و حالا مردم آنچه را كه بر سر استاد آورده بودند، فراموش كرده بودند و حافظه نداشته تاريخي‌شان به يادشان نمي‌آورد كه اين روح سرگردان در حاشيه فوتبال هم آن بزرگ‌مردي است كه مدت‌ها قبل كشته‌اند. پيرمرد وقتي مرد واقعا از خيلي قبل مرده بود.

در هيچ‌ جاي جهان مردم اينطور نيستند و در هيچ نقطه‌اي از جهان – احتمالا- روزنامه‌نگاران و خبرنگاران كه قاعدتا بايد جزو فرهيختگان باشد، اينقدر پوپوليست نيستند. امسال رافا بنيتس ليورپول را در پايين‌ترين مقام سال‌هاي سالش تحويل مديران داده است. ليورپول امسال – متاسفانه- خون به دل ما ليورپولي‌ها كرد و حتي نتوانست در نيمه‌نهايي جام در جام اروپا آتلتيكو را شكست دهد تا در فينالي كه طرف ديگرش هامبورگ يا فولام بود برنده باشد تا دل‌مان خوش باشد كه اگر در ليگ برتر گوي سبقت را نه‌‌تنها از چلسي و منچستريونايتد و آرسنال كه از تاتنهام و منچسترسيتي هم باخته است، اقلا در يك جام معتبر مقام آورده است اما هم آن را باخت و هم به يك ركورد جاودانه منفي دست پيدا كرد. با اين حال آيا به نظر شما تحليلگران فوتبال جزيره دارند طوري مي‌نويسند كه او انگار از اول نبود و انگار او اصلا فوتبال را نمي‌فهمد و اصلا آن قهرماني اروپا و جام حذفي و جام ديگري كه آورد را او نياورده است و اصلا فوتبال را نمي‌فهمد؟ بعيد است كه آنها چنين كاري بكنند كه آنها مي‌دانند ملت‌شان حافظه تاريخي دارند و اگر با چندين اقدام دوگانه‌اي مواجه شوند، مي‌روند يقه طرف را جمع مي‌كنند كه فلاني، هي، در چشمان من نگاه كن، تو هماني نيستي كه او را تا عرش‌اعلا برده بودي؟ آيا اين همان رافا بنيتسي نبود كه به‌زعم تو نابغه فوتبال بود و يكي از مربيان برتر جهان؟ آيا او حالا آن دانش‌ها را ندارد؟ اينكه همان مرد شكم‌ گنده سرخ‌روي قبلي است و تو چرا با يك غوره باز سردي‌ات كرده است؟

با رافا بنيتس چه بايد كرد و به او چه بايد گفت، او مربي بزرگي است كه حي و حاضر وجود دارد و گيرم كه در اين تيم موفق نبود اما اين به آن معنا نيست كه آنچه انجام داده، انجام نگرفته است. آنها كه مي‌گفتند او چه لپ‌هاي سرخ قشنگي دارد، حالا چيز ديگري نمي‌گويند. خانه آخرش مي‌گويند او به درد ليورپول نمي‌خورد و حتي تيم بزرگي مثل يوونتوس فراموش نكرده است كه او والنسيا را به اوج رساند و ليورپول را احيا كرد. مقام هفتم يك فصل او را نابود نمي‌كند و فوتبال‌نويسان اروپا به حافظه تاريخي علاقه‌مندان فوتبال تكيه نمي‌كنند كه بگويند او اصلا وجود نداشت.
حكايت افشين‌خان هم مي‌تواند همين باشد، اما نيست. همانطوري كه حكايت پيشينيان هم همين نبود. حكايت‌هاي برانكو را به ياد داريد و قبل از آن و بعد از آن را؟ حسن حبيبي را، شاهرخي را، پروين را، مايلي‌كهن را، دايي را و همه را؟ دو سال قبل را به ياد داريد كه قرار بود افشين قطبي سرمربي تيم‌ملي شود؟ لحظه‌اي را به ياد داريد كه او پرسپوليس را قهرمان كرده بود و مثل يك امپراتور در ورزشگاه براي پرسپوليسي‌ها دست تكان مي‌داد و حتي دل از آبي‌پوشان هم برده بود؟ آيا به ياد داريد كه او پرسپوليس را قهرمان كرد كه حالا حالاها بعيد است ديگر قهرماني ديگري را به دست بياوريد؟ آيا مي‌دانيد كه او دستيار ارشد ديك ادووكات و پيم فربيك بود و آنقدر شيرين فارسي حرف مي‌زد و تك‌‌تك عبارت‌هايي كه به كار مي‌برد قند در دل ملت و روزنامه‌نگاران بي‌حافظه تاريخي آب مي‌كرد؟ آيا او نبود كه مثل يك قهرمان برگشت تا مربي تيم‌ملي شود؟ چه كرد كه آن حكايت‌ها برگشت؟ قول رفتن به جام‌جهاني داد و نتوانست؟ مگر ما تاكنون چند بار در دوران پرافتخار فوتبال‌مان كره‌جنوبي را در كره‌جنوبي برده بوديم كه در دوراني سخت و با آن اتفاقات عجيب خارج از فوتبال ببريم؟ مگر مي‌شود تيم‌ملي را در چند روز باقي‌مانده تا بازي از اين‌رو به آن‌رو كرد؟ آيا اينكه او قول قهرماني در جام ملت‌ها را داد و هنوز معلوم نشده است كه مي‌تواند با نه دليل تكفير است؟ آيا ليپي و دل‌بوسكه اگر چنين حرفي بزنند به اين معني است كه اگر نتوانستند بايد دارشان زد؟ آيا اگر او به‌خاطر بازگرداندن روحيه به فوتبال ملي مايوس ما يك آرزوي گيرم محال را بلوف كرده باشد، آنقدر ايراد دارد كه ما او را در حدي پايين بياوريم كه انگار سوءتفاهمي بيش نبوده است.

بايد يك قانون در مطبوعات ورزشي بگذارند كه هركس هر يادداشتي كه مي‌نويسد و حتي خبري را كه درج مي‌كند، امضا ‌كند تا «سيه‌روي شود هر كه در او حافظه تاريخي نباشد». چطور ممكن است نظرات گروهي در طول كمتر از يك‌سال اينقدر عوض شده باشد؟ آيا آن آدم‌ها از آن رسانه‌ها رفته و عده‌ ديگري آمده‌اند؟ نه، هيچ اتفاقي نيفتاده است. رسانه‌هاي ما را پوپوليست‌ها فتح كرده‌اند كه افق نگاه‌شان در محدوده‌اي همان روزي است كه در آن هستند. بايد غوره و مويز را از دسترس‌شان دور كرد. اين حكايت فقط حكايت رسانه‌هاي ورزشي ما نيست. همه جا حكايت همين است. حكايت حكايت حافظه‌اي تاريخي است كه نداريم با آنكه يك حافظ داريم به چه بزرگي و زيبايي!

+نوشته شده در شنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1389ساعت11:0توسط آرش نصیری | |

گفت و گو با محمدرضا گلزار

مدتهاست به علت مشغله های فراوان در حوزه روزنامه نگاری وبلاگم را به روز نکرده ام و حالا برای آنکه ثابت کنم علت این همه عقب ماندگی تنبلی نیست تصمیم گرفته ام بخشی مصاحبه هایم را در فرصت های مقتضی در وبلاگ بگذارم.

این کار را با مصاحبه محمدرضا گلزار شروع می کنم که با خانم آیدا مصباحی انجام دادیم و در مجله ایراندخت شماره سی شنبه یازده مهر چاپ شد.لید آن مصاحبه را هم آورده ام که البته در ایراندخت به صورت کامل چاپ نشده بود و اینجا کامل آن آمده است.

گفت‌وگو با محمد رضا گلزار

نمی دانم چرا باید این سوال را بپرسم که آیا حاضر است چهره اش را به خاطر بازی در نقشی که به او پیشنهاد می شود بشکند یا نه. احتمالا ما هم درگیر مسایلی هستیم که بعضی وقتها مد می شود و البته عامه مردم از آن نه اطلاعی دارند و نه به آن علاقمندند. سینما درهمه جای دنیا در شکل معمولش خلق زیبایی و لحظات زیبا برای کسانی است که لازم است بلیط بخرند و چرخه ی سینما را بچرخانند و در سینمای نگران کننده ی ما محمدرضا گلزار بهترین آنهاست. آیا این به خاطر چهره ی اوست؟ حتما چهره بخش مهم قضیه است اما حتما هم فقط چهره نیست. شرایطی پیش می آید که مردم یک نفر را به عنوان یک ستاره می پذیرند و حالا او را پذیرفته اند و با این چهره هم پذیرفته اند آن وقت دیگر چه دلیلی دارد من از او بپرسم : آیا حاضری چهره ات را بشکنی؟ او البته همان جوابی را داد که همه می دهند. مثل من که همان را پرسیدم که همه می پرسند در حالی که درممالک صاحب سینما هم اکثر چهره های جذاب و مورد توجه مردم، علاقه و حساسیت مردم را هم مد نظر دارند اما ما نه. شرایطی پیش می آید که مردم هنرپیشه ای را به عنوان چهره محبوبشان بپذیرند و گلزار این شانس یا هوشیاری را داشته که آن چهره باشد. فرصتهایی پیش آمده که در فیلمهایی بازی کند که به اصلاح هنری ترند اما آن اتفاقها نیافتاد و هوشیارترها دیدند که تصمیم گیریش بد نبود و او حالا در مصاحبه اش می گوید که حتما صلاحش در این بود چون خودش کوتاهی نکرده است. بازیش در بوتیک نشان داد که بازیگر هم هست و در فیلمهای دیگر هم اگر بتوانیم از سد چهره اش بگذریم با کاراکتری مواجه می شویم که مجموع آنها همین است که می بینیم. کسی که گیشه را تضمین می کند، در کار و هنگام ساخت حرفه ای ، پرتلاش و فداکار است و البته می تواند الگوی خوبی برای جوانان باشد اگر حاشیه ها صحت نداشته باشند. جوان تحصیل کرده ، ورزشکار و پرکار و تلاشی که هیچ وقت از حرکت نمی ایستد و اهل دود ودم و آفت های متاسفانه معمول و متداول دنیای جوانان و مجامع روشنفکری نیست و البته دورو برش حاشیه ساخته می شود و نتیجه این حواشی ده دوازده ساله باعث می شود نسبت به خیلی ها سوء ظن داشته باشد و باقی قضایا که همه می دانند.

اگر خانم آیدا مصباحی نبود گفتگوی ما اصلا سر نمی گرفت و وقتی محرز شد که که ما آمده ایم نه برای تخریب که آمده ایم بپرسیم و بشنویم ، صحبت ها گل کرد و او گفت که از همان نوجوانی دوست داشت متفاوت و مشخص باشد. وقتی یاز هم صحبت حواشی و ندیدن توانایی هایش در بازی می شود می گوید آنها حتی نمی خواهند اولین بازیم در سام و نرگس را با آخرین آنها در دو خواهر مقایسه کنند و صحبت می کشد به یکی از سکانس های آخرین فیلم که او در پلانی نزدیک به چهار دقیقه ای حدود یازده بار از افشین به امیر و برعکس تغییر حالت می دهد.

گفته بود که همان نوجوانی می خواست متفاوت و مشخص باشد. نوجوان خوش چهره ای که یازده سال شاگرد اول مدرسه و منطقه می شود و در همان حال هم زبان انگلیسیش را کامل می کند و هم ورزشکار نسبتا موفقی است ، حتما هم متفاوت و مشخص می شود. آن موقع در مدرسه، بعد در گروهی که خودش یکی از پایه گذارانش بود و بعدتر در سینما که شد یکی از فوق ستاره های موفقش اقلا در بعد از انقلاب و اقلا در گیشه. مگر عیبی دارد؟ او مخاطبان خودش را دارد حتی اگر ما مخاطبانش نباشیم و تمایل داشته باشیم فیلم هایی را ببینیم که آن مخاطبان انبوه سر تماشایشان خوابشان می برد.

البته بگذریم از اینکه به هر حال آقای گلزار کمی مغرور است.

بگذاريد مصاحبه را با يك نكته شروع كنم. آدم هر وقت اسم كسي را مي‌شنود معمولا نكات جالبي از آنچه در مورد آن شخصيت به ياد دارد به ذهنش مي‌آيد. من هميشه در مورد شما ياد اين نكته مي‌افتم كه در تنها مصاحبه تلويزيوني‌تان گفتيد و خيلي تاثيركذار بود. آنجا اشاره كرديد اگر خداوند به بنده‌اش نعمتي را مي‌دهد مسئوليت آن آدم بيشتر از ديگراني است كه آن نعمت را ندارند...

آنچه در آن برنامه گفتم يك جمله زيبا از يكي از بزرگان ديني بود.

شما از موضع كسي كه اين موهبت را دارد حرف زديد و بنابراين انگار داريد از موضع بالا به اين قضيه نگاه مي‌كنيد...

يعني شما فكر مي‌كنيد كه من از موضع بالا با اين قضيه برخورد مي‌كنم؟

ادامه مطلب

+نوشته شده در یکشنبه نوزدهم مهر 1388ساعت10:18توسط آرش نصیری | |

برای بیژن ترقی و ترانه های ابدیش

این یادداشت را عید دوسال قبل برای پرویز یاحقی نوشته بودم که رفته بود به سرزمین ترانه های ابدی و بیشتر ارتباطش با بیژن ترقی را مد نظر داشتم . حالا بیژن هم رفته است پیش پرویزش.

از پشت ديوارهاي خاطره

«من 20سالم بود و پرويز 16سالش بود كه با هم رفتيم راديو. آن موقع آقاي پيرنيا برنامه گل‌ها را راه انداخته بود.

خيلي مرد بزرگي بود. اين مرد كفش‌هايش را گذاشته بود كنار و يك جفت گيوه پوشيده بود. او معاون نخست‌وزير بود و همه كارهاي سياسي را گذاشته بود كنار و استعفا داده بود. يك جفت گيوه پوشيده بود و يك اتاق كوچولوي اينقدري داشت (اتاقي را كه در آن گفت‌وگو مي‌كرديم نشان مي‌دهد) و برنامه گل‌ها را در آن اتاق شروع كرد. چند جلد كتاب از ديوان حافظ و سعدي و مولانا يك گوشه روي هم بود.

ايشان خودش به خاطر داشت كه آهنگسازان اين مملكت چه كساني هستند. شعرا چه كساني هستند. من 20سالم بود و پرويز 16 ساله بود. ما رفتيم آنجا. به قدري اين مرد شخصيت داشت و بزرگ بود و به قدري روح لطيف و بزرگي داشت كه روي آدم اثر مي‌گذاشت.

من آن موقع خيلي جوان بودم و پرويز ياحقي هم همين‌طور، اما ايشان آنقدر محترمانه و مهربان برخورد مي‌كرد كه انگار سن و سال ما را نديده مي‌گرفت. دور و بر ايشان چه كساني بودند. رهي معيري بود، صبا بود، حسين ياحقي بود. بزرگاني از اين دست.» «آن آدم‌ها و آن آهنگسازان و آن بزرگان در اين مملكت بودند و باعث مي‌شدند چنين آثاري باقي بماند. درست هنگام تأسيس برنامه گل‌ها بود كه من و آقاي ياحقي رفتيم راديو.»

ادامه مطلب

+نوشته شده در شنبه پنجم اردیبهشت 1388ساعت14:55توسط آرش نصیری | |

یک مینی مال تازه

این مینی مال در شماره دوم مجله "ایران دخت" چاپ شد. "ایران دخت" یک مجله با رویکرد اجتماعی - خانوادگی است که با همکاری تعدادی از بچه های مجله ی مرحوم "شهروند امروز" و البته زیر نظر محمد قوچانی منتشر می شود.

کمربند ایمنی

- ببین. خیلی ساده ست.با دستت سگک کمربند رو بگیر و بعد بدون اونکه به جای قرار گرفتن اون کنار صندلی نگاه کنی ، با دست پیداش کن و این زبانه رو توی این شیارقرار بده.

وقتی می گفت زبانه ، با دست زبانه ی روی سگک کمربند ایمنی خودروی مشکی رنگش را نشان می داد و همین طور شیار روی محل قرار گرفتنش را.

گفت:

- ولش کن من یاد نمی گیرم . سختمه با دست پیداش کنم.

- خب برگرد نگاه کن و زبانه را سر جای خودش قرار بده و کمربند را ببند.

- گردنم درد می گیره. خودت که می دونی، نه کمر دارم ،نه گردن و نه زانو . اذیت می شم. یاد نمی گیرم. خودت ببندش. تازه وقتی هم که می بندی می خوام خفه بشم.

این ماجرای همیشه شان بود . مادرزنش را مثل مادرش دوست داشت. هر جا که مسافرت می رفتند با خودشان می بردند و اصلا هیچ مسئله ای هم با هم نداشتند. به شایعات هم کار نداشت و هرچه هرکس در مذمت مادر زن می گفتند را شایعه می دانست. خیلی دوستش داشت و به احترام می گذاشت و او هم همینطور. فقط این کمربند ایمنی شده بود مسئله ی خراب کننده ی اعصابش. یادش می رفت کمربند مادرزن را ببندد و خود ش هم که نمی توانست و یک دفعه وسط کار می دید که دارد کلنجار می رود و در حالی که نصف حواسش به جلو بود باید کمربند اورا هم می بست. اگر اول کار یادش بود مسئله حل بود اما تا ترمز می کردند که چیزی بخرند او که احساس بدی نسبت به کمربند داشت بازش می کرد و تازه وسط راه مشخص می شد که دارد کلنجار می رود برای پیدا کردن سگک کمربند و قراردادن آن در محل مربوطه گوشه ی صندلی آن خودروی سیاه رنگ که تازه عوضش کرده بود.

آن روز هم ماجرا به همین جا رسید و او سگک کمربند را از دستش گرفت تا کمربندش را محکم کند اما جای قرار گرفتن زبانه را پیدا نکرد .برگشت که پیدا کند. گردنش در گرفت و به زور پیدا کرد اما صدای جیغ سرنشینان همراه شد با برخورد شاخ به شاخ با کامیونی که ازروبرو می آمد و ماجرا کات خورد به یک خودروی له شده که به سختی می شد تشخیص داد مشکی رنگ است.

+نوشته شده در شنبه بیست و ششم بهمن 1387ساعت13:22توسط آرش نصیری | |

کنسرت رضا صادقی

به عنوان خبرنگار رفته بودم کنسرت رضا صادقی در تالار وزارت کشور .گزارش اون شب رو نوشتم و گذاشتم در خبر آنلاین .

بهتر است بروید آنجا بخوانید اما اگر ترجیح می دهید مهمان من باشید اون گزارش رو اینجا آوردم.

رضا صادقی :دلم براتون تنگ شده

آرش نصیری: فکر کردیم دیر کرده‌ایم که ساعت یک ربع مانده به نه شب رسیده‌ایم دم در تالار وزارت کشور. گفتیم تا بخواهیم وارد تالار بشویم بیشتر از یک ربع طول می‌کشد و همین طور هم شد. معلوم بود که تا ساعت 9:30 هم برنامه شروع نخواهد شد.
آقای خوش برورویی که در اتاق اول طبقه چهارم تالار وحدت معرفی‌نامه ورود به کنسرت را صادر می‌کرد گفته بود که فقط سی‌نفر به تالار معرفی می‌شوند. حالا برای این تعداد آدم و البته دیگرانی که معرفی می‌شوند یک ورودی مجزا گذاشته‌اند. ورودی که نه. جلوی در همراه با انبوه جمعیت با فشار وارد شدیم. از راهروی کوتاه گذشتیم، میله‌های توی حیاط را دور زدیم و رسیدیم به جایی که یک نفر می‌گفت خبرنگار از آن طرف و بنابراین از زیر طناب گذشتیم و رسیدیم به آقای محترمی که بعد از کلی بررسی و وارسی گفت: «بروید بالکن، قسمت آی».
خوبی‌اش این‌جاست که «آی» با معنی‌ترین حرف از حروف انگلیسی است؛ «آی».

فقط بیست دقیقه عکاسی!
یکی از مطرح‌ترین عکاسان مطبوعات هم با ما رسیده است. او کارت نشان می‌دهد و طرف تحویل می‌گیرد اما می‌گوید بیست دقیقه بعد از شروع باید سالن را ترک کند. تصور کنید اگر اتفاق خاص تصویری بعد از بیست دقیقه بیفتد چه خواهد شد. ضمن این‌که گفتن این جمله که بعد از 20 دقیقه حتماً باید سالن را ترک کنید، اصلاً محترمانه به نظر نمی‌رسد؛ آن هم به عکاسی با این سابقه و اعتبار.

بیست و پنج دقیقه بعد از ساعت 9 مشکی‌پوشان می‌آیند و در محل‌های مربوط مستقر می‌شوند. بوی این می‌آید که امشب کنسرت اقلاً مثل دیشب با یک ساعت تأخیر شروع نمی‌شود و همین طور هم شد.

ادامه مطلب

+نوشته شده در دوشنبه بیست و پنجم آذر 1387ساعت11:59توسط آرش نصیری | |

مصاحبه با مژگان شجریان

چند وقت پیش در پرونده ای که برای همایون شجریان و گروه دستان در مجله ی شهروند امروز کار کرده بودیم مصاحبه ی مفصلی داشتم با خانم مژگان شجریان که بعدا از لینک های مختلفی که به آن دادند و بازدید کنندگان فراوان آن فهمیدم چقدر طرفدار دارد.

مصاحبه ی بدی نیست ُ هر جند ممکن است از طولانی بودن آن خسته شوید. اما بخوانید : "مگر خانم شجریان چقدر مصاحبه می کند" چند سال یک بار .این بار هم البته با پیگیری های فراوان من راضی به مصاحبه شد . احتمالا تا جند سال آینده هم خبرنگاری با سماجت من پیدا نمی شود .

هَزار در دستان - 2

جای همایون خیلی خالی است

گفت‌وگو با مژگان شجریان

آرش نصیری :به هر حال هنرمندی كه به عنوان نوازنده، سمت راست خواننده بزرگی چون استاد شجریان می‌نشیند بسیار مطرح‌تر می‌شود حتی اگر از اولین باری كه اسمش در آلبومی از پدر حك شده بود سال‌ها گذشته باشد. مژگان شجریان آن زمان دانشجوی نقاشی بود و ضمن آنكه چندین سال قبل‌تر با تعلیم آواز و سه تار نزد استادان بزرگ، اتصالش با موسیقی را آغاز كرده بود به عنوان طراح آلبوم‌های استاد مطرح شد و بعد رفت كه گرافیك بخواند و تا مقطع فوق‌لیسانس پیش رفت و قبل ازآن، ازدواجش با كسی كه یك شركت تبلیغاتی را اداره می‌كرد مسیر زندگیش را كشاند به حاشیه موسیقی. حالا آن طراح حاشیه موسیقی آمده است به متن آن، در گروهی كه خواننده‌اش استاد شجریان است و رهبر گروهش یك نوازنده مطرح تار و سه‌تار و او در سمت راست استاد سه تار می‌زند به هر حال صحنه جذابیت‌های خودش را دارد و حالا مژگان خانم شجریان درست در وقتی كه همایون رفته است كار مستقل‌اش را آغاز كند آمده است به‌همراهی استاد هرچند می‌گوید این مساله اتفاقی است. یاد ایامی كه مژگان شجریان با «یاد ایام» طراحی آلبوم‌های استاد را آغاز كرده بود به‌خیر.

در خانواده‌های هنری، كسانی كه به سمت هنرهای دیگر مثل طراحی و گرافیك می‌روند كه به نسبت كم‌حاشیه‌تر از موسیقی است و به نظر می‌رسد به نظر می‌رسد كه راهشان را انتخاب كرده‌اند اما شما به هر حال به سمت كنسرت دادن در موسیقی كشیده شدید...
حقیقتش این است كه یكی از رشته‌هایی كه من در آن كار كردم رشته موسیقی است. من هم لیسانس نقاشی هستم و هم لیسانس موسیقی و بعد از آن فوق‌لیسانس گرافیك را گرفتم اما حكایت موسیقی جداست. ما در خانواده‌ای هستیم كه موسیقی ركن اساسی زندگی ماست. از بچگی موسیقی را هم شنیده‌ایم و هم كار كردیم و من در دانشگاه هم این رشته را ادامه دادم ولی متاسفانه بعد از آرش نصیری :ازدواج نتوانستم آن را پیگیرانه دنبال بكنم. در كنار همسرم یك شركت تبلیغاتی داشتیم و من این كار را بیشتر ادامه دادم و بیشتر روی آن پافشاری كردم. كار من هم بیشتر طراحی‌هایی بود كه روی موسیقی انجام می‌شد و تزهایی هم كه در دانشگاه داشتم بیشتر در رابطه با موسیقی، رنگ و كلا طراحی‌‌ای كه می‌توان روی آثار موسیقایی انجام داد. من این كار را هم در نقاشی انجام دادم و هم در گرافیك و شاید بشود گفت كار اصلی و تخصصی من همین است و به همین علت بیشتر در این زمینه كار كردم.
فكر می‌كنم این كار را از اول با كارهای پدر شروع كردید. درست است؟
بله و بعد هم در حقیقت خارج از كار پدر روی موسیقی كار گرافیكی دیگری انجام ندادم. البته آن زمان كه شركت تبلیغاتی داشتیم كارهای دیگری را هم در كنارش انجام می‌دادیم و عمده تمركزم روی كار موسیقی بود.

ادامه مطلب

+نوشته شده در سه شنبه سی ام مهر 1387ساعت23:10توسط آرش نصیری | |

سایت عزیز و زیبای پل ادبی یک مینی مال مرا از کتابم انتخاب کرده و آورده است . کار کار واهه آرمن عزیز است که به من لطف دارد و خوشحالم که این شاعر بسیار شاعر علاوه بر لطفی که به من دارد مینی مال هایی را انتخاب می کند که من هم دوستشان دارم.

مرد افسار اسبش را از ديرك چوبي كنار ميدان بازكرد. هيچ كس پاپي اش نشد. همه در اطراف ميدان ايستاده بودند و به صحنه نگاه مي كردند. در حالي كه يال هاي اسبش را نوازش مي كرد او را به سمتي كشيد، پا در ركاب گذاشت و رويش پريد. بعد سراسبش را به سمت مركز ميدان برگرداند و آهسته به آن سمت حركت كرد. كنار چوبه ی دار ايستاد. در گوشه اي از ميدان كه سراسب به آن سمت بود، برايش راه بازكردند. در ميدان همه از سركلاه برداشتند. مرد كلاهش را روي سرگذاشت. اسلحه اش را چنددور چرخاند و با مهارت غلاف كرد. بعد حلقه ی طناب دار را روي گردنش محكم كرد، به افق چشم دوخت و پاهايش را به شكم اسبش كوبيد.

+نوشته شده در چهارشنبه سیزدهم شهریور 1387ساعت18:5توسط آرش نصیری | |

شهرام ناظری

یادداشتی نوشته ام در کارگزاران یک شنبه بیستم مرداد درباره ی استاد عزیز شهرام ناظری .

خود مطلب آنقدر طولانی هست که خجالت بکشم و توضیح اضافه ندهم .

مستقیم تا مولوی

آرش نصیری:سال 86 سال مولانا بود و سال شهرام ناظری و این همپوشانی از سال‌ها قبل شروع شده بود. بیشتر از 35 سال پیش جوانی بلندبالا از كرمانشاه راهی تهران شده بود تا آنچه را كه به سنت در خانواده فرهنگی‌اش آموخته بود در فضایی بزرگ‌تر و كامل‌تر وسعت ببخشد و كامل‌تر كند. پدر و عمو از اهالی موسیقی بودند و اینكه بعدا عموزادگانش نیز به همین راه رفتند، خود گواه نهادینه بودن موسیقی اصیل در این خانواده بود ضمن اینكه این جوان جویای راه‌های نرفته در موسیقی ایران، از موهبت راهنمایی مادری فرهیخته نیز بهره‌مند بود. مادر بیشتر اهل ادب بود و موزیسین جوان ما را از همان نوجوانی و جوانی آشنا كرده بود با بزرگان ادبیات این سرزمین، و بنابراین وقتی در پایتخت به مراكز هنری راه یافت، می‌توانست گلیم خود را از آب بیرون بكشد. هم استاد شهرام ناظری در آن زمان آنقدر جویای مراكز مهم موسیقی كشور بود كه «مركز حفظ و اشاعه» را بشناسد و هم این مركز نسبتا نو پا آنقدر تاثیرگذار ظاهر شده بود كه هر هنرمند جویای نامی، برای یافتن مسیر صحیح كارش از آن كمك بگیرد و بنابراین شهرام ناظری خیلی زود ارتباط‌هایی با آن مركز پیدا كرد و در همان دیدارها بود كه به راهنمایی برخورد كرد كه راهنمای خیلی‌های دیگر بود و با ایجاد آن مركز یك جریان مهم موسیقایی درست كرد و آن مركز آنقدر اهمیت پیدا كرد كه تاثیرات آن نقطه عطفی در تاریخ موسیقی معاصر است. همانجا بود كه آن اتفاق برایش افتاد كه حالا بعد از این همه سال می‌گوید در 30 سال از مسیر زندگی‌ام چراغ راهم بود.

البته این تعبیری است نقل به مضمون از عبارتی كه در جاهای مختلف گفته است. برای دیداری یا برای آموزشی رفته بود به مركز حفظ و اشاعه. آنجا مركزی بود كه جمعی از بااستعدادترین و بهترین موزیسین‌های جوان به همراه تعدادی از بهترین حافظان موسیقی اصیل ایرانی گرد هم آمده بودند. آنجا به دیدار دكتر داریوش صفوت می‌رود و لابد به گلایه‌ای از كسانی كه نوع آوازخوانی حماسی‌اش را دور از آنچه باید باشد می‌پنداشتند آواز خواند یا قبل از آن هم خوانده بود و دكتر شنیده بود كه می‌دانست نوع آوازش با حالتی حماسی است و آنجا گفته بود كه در صدای تو دندانه‌ها و آكسانت‌هایی است كه جنس آواز تو را متمایز می‌كند. در تمام عمرت از این دندانه‌ها محافظت كن. نگذار فضای غالب در آواز ایرانی دندانه‌های صدای تو را حذف كند كه صدای تو هم نرم شود مثل همه آوازهای دیگر. این نوع آوازخوانی در تاریخ آواز ما بوده اما به مرور تغییر كرده و رسیده به آنچه الان هست. اینها هم البته نقل به مضمون است از آنچه استاد دكتر صفوت گفته بود حالا هم در 80سالگی تایید می‌كند آنچه را كه به شاگردش گفته بود. استاد ناظری بعدا می‌رود پیش استاد نورعلی‌خان برومند و موضوع را به او هم می‌گوید. الان خیلی‌ها می‌دانند و آن موقع هم می‌دانستند كه این دو چهره بزرگ موسیقی ایرانی رابطه چندان حسنه‌ای با یكدیگر نداشتند اما نورعلی‌خان به ایشان می‌گوید: دكتر صفوت حرفی را به تو گفته است كه اگر در ده‌ها دانشگاه می‌رفتی كسی چنین حرفی را نمی‌دانست كه به تو بگوید. درست است آنچه كه او گفته. صدای خاصت را نگهدار. دكتر صفوت یك چیز دیگر هم گفته بود. پرسیده بود: اسمت چیست؟ پاسخ شنیده بود: شهرام ناظری. گفت: پس شهرام باقی بمان.

ادامه مطلب

+نوشته شده در سه شنبه بیست و دوم مرداد 1387ساعت13:51توسط آرش نصیری | |

دوست عزیزی که زحمت کشیده است

دوست عزیزی مینی مال تونل مرا ترجمه کرده و در یک وبلاگ گذاشته به اسم Next - View

من آنقدر انگلیسیم خوب نیست که بفهمم خوب ترجمه شده است یا نه اما از آنجاییکه تونل را قبلا در این وبلاگ گذاشته ام این ترجمه را هم می آورم به دو لیل : هم براسی تشکر از این دوست ندیده و معرفی اش و هم برای این که همه متوجه شوند من چقدر مهم هستم.

It was several weeks that we were digging hard rocks of the mountain to make a tunnel through it, and reach to the other side. The other side of the mountain was our dream land and for reaching there we had to dig very hard rocks. On the day when it was believed that half of the tunnel was already excavated, our hoe met another hoe coming from the front. Then the front rocks of our tunnel collapsed and some tired people, same as us, appeared in front of us. We gave way to each other and passed each other. Both of us were in our ways toward our dream lands.
Original story by Arash Nasiri

+نوشته شده در یکشنبه شانزدهم تیر 1387ساعت19:7توسط آرش نصیری |

About

من آرش نصیری ,کمی روزنامه نگار ,کمی مهندس , کمی ترانه سرا و شاعر , کمی مینی مالیست و خیلی عاشق همه ی اینها . عاشق نوشتن . نویسندگی . زندگیم از همه ی اینها می گذرد . بیشتر مهندسی و بعد روزنامه نگاری و بعد . . . . .
این وبلاگ قرار است آرشیو مطالبی که در مطبوعات مینویسم و نوشته ام باشد و یادداشت های روزانه ام . اما بیشتر از همه مینی مال
اگر بشود.