این یادداشت را عید دوسال قبل برای پرویز یاحقی نوشته بودم که رفته بود به سرزمین ترانه های ابدی و بیشتر ارتباطش با بیژن ترقی را مد نظر داشتم . حالا بیژن  هم رفته است پیش پرویزش.

از پشت ديوارهاي خاطره

«من 20سالم بود و پرويز 16سالش بود كه با هم رفتيم راديو. آن موقع آقاي پيرنيا برنامه گل‌ها را راه انداخته بود.

 خيلي مرد بزرگي بود. اين مرد كفش‌هايش را گذاشته بود كنار و يك جفت گيوه پوشيده بود. او معاون نخست‌وزير بود و همه كارهاي سياسي را گذاشته بود كنار و استعفا داده بود. يك جفت گيوه پوشيده بود و يك اتاق كوچولوي اينقدري داشت (اتاقي را كه در آن گفت‌وگو مي‌كرديم نشان مي‌دهد) و برنامه گل‌ها را در آن اتاق شروع كرد. چند جلد كتاب از ديوان حافظ و سعدي و مولانا يك گوشه روي هم بود.

 ايشان خودش به خاطر داشت كه آهنگسازان اين مملكت چه كساني هستند. شعرا چه كساني هستند. من 20سالم بود و پرويز 16 ساله بود. ما رفتيم  آنجا. به قدري اين مرد شخصيت داشت و بزرگ بود و به قدري روح لطيف و بزرگي داشت كه روي آدم اثر مي‌گذاشت.

من آن موقع خيلي جوان بودم و پرويز ياحقي هم همين‌طور، اما ايشان آنقدر محترمانه و مهربان برخورد مي‌كرد كه انگار سن و سال ما را نديده  مي‌گرفت. دور و بر ايشان چه كساني بودند. رهي معيري بود، صبا بود، حسين ياحقي بود. بزرگاني از اين دست.» «آن آدم‌ها و آن آهنگسازان و آن بزرگان در اين مملكت بودند و باعث مي‌شدند چنين آثاري باقي بماند. درست هنگام تأسيس برنامه گل‌ها بود كه من و آقاي ياحقي رفتيم راديو.»

کمربند ایمنی

        - ببین. خیلی ساده ست.با دستت سگک کمربند رو بگیر و بعد بدون اونکه به جای قرار گرفتن اون کنار صندلی نگاه کنی ، با دست پیداش کن و این زبانه رو توی این شیارقرار بده.

   وقتی می گفت زبانه ، با دست زبانه ی روی سگک کمربند ایمنی خودروی مشکی رنگش را نشان می داد و همین طور شیار روی محل قرار گرفتنش را.

   گفت:

       - ولش کن من یاد نمی گیرم . سختمه با دست پیداش کنم.

       - خب برگرد نگاه کن و زبانه را سر جای خودش قرار بده و کمربند را ببند.

       - گردنم درد می گیره. خودت که می دونی، نه کمر دارم ،نه گردن و نه زانو . اذیت    می شم. یاد نمی گیرم. خودت ببندش. تازه وقتی هم که می بندی می خوام خفه بشم.

   این ماجرای همیشه شان بود . مادرزنش را مثل مادرش دوست داشت. هر جا که مسافرت می رفتند با خودشان می بردند و اصلا هیچ مسئله ای هم با هم نداشتند. به شایعات هم کار نداشت و هرچه هرکس در مذمت مادر زن می گفتند را شایعه می دانست. خیلی دوستش داشت و به احترام می گذاشت و او هم همینطور. فقط این کمربند ایمنی شده بود مسئله ی خراب کننده ی اعصابش. یادش می رفت کمربند مادرزن را ببندد و خود ش هم که نمی توانست و یک دفعه وسط کار می دید که دارد کلنجار می رود و در حالی که نصف حواسش به جلو بود باید کمربند اورا هم می بست. اگر اول کار یادش بود مسئله حل بود اما تا ترمز می کردند که چیزی بخرند او که احساس بدی نسبت به کمربند داشت بازش می کرد و تازه وسط راه مشخص می شد که دارد کلنجار می رود برای پیدا کردن سگک کمربند و قراردادن آن در محل مربوطه گوشه ی صندلی آن خودروی سیاه رنگ که تازه عوضش کرده بود.

   آن روز هم ماجرا به همین جا رسید و او سگک کمربند را از دستش گرفت تا کمربندش را محکم کند اما جای قرار گرفتن زبانه را پیدا نکرد .برگشت که پیدا  کند. گردنش در گرفت و به زور پیدا کرد اما صدای جیغ سرنشینان همراه شد با برخورد شاخ به شاخ با کامیونی که ازروبرو می آمد و ماجرا کات خورد به یک خودروی له شده که به سختی می شد تشخیص داد مشکی رنگ است.

بهتر است بروید آنجا بخوانید اما اگر ترجیح می دهید مهمان من باشید اون گزارش رو اینجا آوردم. 

رضا صادقی :دلم براتون تنگ شده

آرش نصیری: فکر کردیم دیر کرده‌ایم که ساعت یک ربع مانده به نه شب رسیده‌ایم دم در تالار وزارت کشور. گفتیم تا بخواهیم وارد تالار بشویم بیشتر از یک ربع طول می‌کشد و همین طور هم شد. معلوم بود که تا ساعت 9:30 هم برنامه شروع نخواهد شد.
آقای خوش برورویی که در اتاق اول طبقه چهارم تالار وحدت معرفی‌نامه ورود به کنسرت را صادر می‌کرد گفته بود که فقط سی‌نفر به تالار معرفی می‌شوند. حالا برای این تعداد آدم و البته دیگرانی که معرفی می‌شوند یک ورودی مجزا گذاشته‌اند. ورودی که نه. جلوی در همراه با انبوه جمعیت با فشار وارد شدیم. از راهروی کوتاه گذشتیم، میله‌های توی حیاط را دور زدیم و رسیدیم به جایی که یک نفر می‌گفت خبرنگار از آن طرف و بنابراین از زیر طناب گذشتیم و رسیدیم به آقای محترمی که بعد از کلی بررسی و وارسی گفت: «بروید بالکن، قسمت آی».
خوبی‌اش این‌جاست که «آی» با معنی‌ترین حرف از حروف انگلیسی است؛ «آی».

فقط بیست دقیقه عکاسی!
یکی از مطرح‌ترین عکاسان مطبوعات هم با ما رسیده است. او کارت نشان می‌دهد و طرف تحویل می‌گیرد اما می‌گوید بیست دقیقه بعد از شروع باید سالن را ترک کند. تصور کنید اگر اتفاق خاص تصویری بعد از بیست دقیقه بیفتد چه خواهد شد. ضمن این‌که گفتن این جمله که بعد از 20 دقیقه حتماً باید سالن را ترک کنید، اصلاً محترمانه به نظر نمی‌رسد؛ آن هم به عکاسی با این سابقه و اعتبار.

بیست و پنج دقیقه بعد از ساعت 9 مشکی‌پوشان می‌آیند و در محل‌های مربوط مستقر می‌شوند. بوی این می‌آید که امشب کنسرت اقلاً مثل دیشب با یک ساعت تأخیر شروع نمی‌شود و همین طور هم شد.

چند وقت پیش در پرونده ای که برای همایون شجریان و گروه دستان در مجله ی شهروند امروز کار کرده بودیم  مصاحبه ی مفصلی داشتم با خانم مژگان شجریان که بعدا از لینک های مختلفی که به آن دادند و بازدید کنندگان فراوان آن فهمیدم چقدر طرفدار دارد.

مصاحبه ی بدی نیست ُ هر جند ممکن است از طولانی بودن آن خسته شوید. اما بخوانید : "مگر خانم شجریان چقدر مصاحبه می کند" چند سال یک بار .این بار هم البته با پیگیری های فراوان من راضی به مصاحبه شد . احتمالا تا جند سال آینده هم خبرنگاری با سماجت من پیدا نمی شود .

هَزار در دستان - 2

جای همایون خیلی خالی است

گفت‌وگو با مژگان شجریان

سایت عزیز و زیبای پل ادبی یک مینی مال مرا از کتابم انتخاب کرده و آورده است . کار کار واهه آرمن عزیز است که به من لطف دارد و خوشحالم که این شاعر بسیار شاعر علاوه بر لطفی که به من دارد مینی مال هایی را انتخاب می کند که من هم دوستشان دارم.

مرد افسار اسبش را از ديرك چوبي كنار ميدان بازكرد. هيچ كس پاپي اش نشد. همه در اطراف ميدان ايستاده بودند و به صحنه نگاه مي كردند. در حالي كه يال هاي اسبش را نوازش مي كرد او را به سمتي كشيد، پا در ركاب گذاشت و رويش پريد. بعد سراسبش را به سمت مركز ميدان برگرداند و آهسته به آن سمت حركت كرد. كنار چوبه ی دار ايستاد. در گوشه اي از ميدان كه سراسب به آن سمت بود، برايش راه بازكردند. در ميدان همه از سركلاه برداشتند. مرد كلاهش را روي سرگذاشت. اسلحه اش را چنددور چرخاند و با مهارت غلاف كرد. بعد حلقه ی طناب دار را روي گردنش محكم كرد، به افق چشم دوخت و پاهايش را به شكم اسبش كوبيد.

خود مطلب آنقدر طولانی هست که خجالت بکشم و توضیح اضافه ندهم .

مستقیم تا مولوی

دوست عزیزی مینی مال تونل  مرا ترجمه کرده و در یک وبلاگ گذاشته به اسم Next - View 

من آنقدر انگلیسیم خوب نیست که بفهمم خوب ترجمه شده است یا نه اما از آنجاییکه تونل را قبلا در این وبلاگ گذاشته ام این ترجمه را هم می آورم به دو لیل : هم براسی تشکر از این دوست ندیده و معرفی اش و هم برای این که همه متوجه شوند من چقدر مهم هستم.

ما همه آدمهای گرفتاری هستیم و فرصت خواندن مطالب طولانی را نداریم .

خواندن مینی مال خیلی راحت تر است . ماهم که نمی خواهیم دوستانمان را اذیت کنیم . بنابر این باز هم مینی مال می گذاریم که قبلا ها نوشته بودیم تا هم مشخص شود زنده ایم و هم . . . . . .

لازم به ذکر است که این داستان در ۲۴ مرداد ۸۲ در روزنامه ی ایران چاپ شده بود .

مرد و اسب

مرد افسار اسبش را از ديرك چوبي كنار ميدان بازكرد. هيچكس پاپيش نشد. همه در اطراف ميدان ايستاده بودند و به صحنه نگاه مي كردند. در حاليكه يالهاي اسبش را نوازش مي كرد او را به سمتي كشيد، پا در ركاب گذاشت و رويش پريد. بعد سراسبش را به سمت مركز ميدان برگرداند و آهسته به آن سمت حركت كرد. كنار چوبه دار ايستاد. در گوشه اي از ميدان كه سراسب به آن سمت بود، برايش راه بازكردند. در ميدان همه از سركلاه برداشتند. مرد كلاهش را روي سرگذاشت. اسلحه اش را چنددور چرخاند و با مهارت غلاف كرد. بعد حلقه طناب دار را روي گردنش محكم كرد، به افق چشم دوخت و پاهايش را به شكم اسبش كوبيد.

این مینی مال چند سال قبل در روزنامه ی همشهری چاپ شده بود و صد البته در کتاب من ( برای کلانتر صندلی بگذارید )هم آمده است .

یک نفر از روی آن یک فیلم کوتاه ساخته بود که البته من نه فیلم را دیده ام و نه سازنده اش را.قرار است همدیگر را ببینیم . می بینیم . تا صد سالگی مان وقت داریم گوش شیطان کر.

تونل

هفته‌ها بود كه كوه را می‌كندیم. صخره‌های عظیم را از روبه‌رویمان برمی‌داشتیم و از سنگ‌ها می‌گذشتیم تا به آن سوی كوه برسیم. آن طرف كوه سرزمین آرزوهایمان بود و برای رسیدن به آن باید دل سخت و سیاه سنگ‌ها را می‌شكافتیم. درست در روزی  كه گفته می‌شد نصف تونل كنده شده است، تیغه كلنگ یكی از ما به تیغه كلنگی از سمت روبه‌رو برخورد كرد و بعد كوه شكافته شد و عده‌ای خسته و خاك آلود مثل ما پیدا شدند.

برای هم راه باز كردیم و از هم گذشتیم. هر یك راهی سرزمین آرزوهایمان بودیم.

گفتم دوستان هم لذتی ببرند اگر حمل بر خودستایی نباشد که هست! 

طی این مرحله بی‌همرهی خضر مکن!

 آرش نصیری- آن ها فقط چند نفر بودند وقتی پی بردند آن طرف این آب‌ها خیلی خبرها هست که می‌تواند زندگی آدم را زیر و رو کند، این فرصتی بود که نصیب همگان نمی‌شد. سلسله مراتب باید رعایت می‌شد و بعد از آن باید هفت شهر عشق را گشته می‌بودید و شهر هفتم که همه چیزش خوب بود و آسمانش آبی بود و زمین‌اش پر از نعمت‌های فراوان بود و درختان میوه‌های آبدار می‌دادند و خلاصه آنکه همه چیزش «ردیف» بود؛ همان بود که همه نمی‌توانستند به آن مرحله برسند. طی این مرحله بی‌همرهی خضر ممکن نبود.

 ***

یک عده از بزرگان رفته بودند به آن طرف آب‌های نیلگون. خیلی آنطرف‌تر از این آب‌های نیلگون و این مرزهای پرگهر. امکانات نبود برای ادامه فعالیت در حوزه موسیقی. امکان نبود برای ادامه کار. آن قدیمی‌ها که ترس از پیشینه شب‌های نامربوطشان در مکان‌های نامربوطی چون کاباره‌ها داشتند که هیچ، از این ها که شهر ما را پر از زمزمه آهنگ‌های انقلابی کرده بودند «محمدرضا لطفی» بزرگ، از اولین کسانی بود که رفت. نتوانسته بود که امکان ادامه فعالیت داشته باشد و چاووش‌شان مهر و موم شده بود و سازهایشان محدود و بنابراین رفت و چه خوب گفت یار دیرین همنوازش «ناصر فرهنگ‌فر»: «کم‌لطفی لطفی نه از آن بود که در رفت/ او حوصله اهل هنر بود که سر رفت!»